"Πιάσε τον προορισμό και άσε το ταξίδι"

Σημασία δεν έχει ο προορισμός; Γιατί; Από πότε πήρε το ταξίδι τόση βαρύτητα; Οι Λαιστρυγόνες, οι Κύκλωπες; Πως αντέχονται αυτά μάτια μου αν δεν έχεις βλέψεις για το που πας; Αν δεν έχεις στόχο σου τα αστέρια θα κυλιστείς στης γης το χώμα.  Γιατί μας μεγάλωσαν να κοιτάμε τα χειρότερα, μας παραδειγμάτιζε ο πόνος αλλά για πόσο; Δε καταλαβαίνεται πως γινόμαστε ένα με αυτόν. Και τον προκαλούμε και τον βιώνουμε αδιαμαρτύρητα και...

   

Μαλακίες, υπάρχουν και καλύτερα, υπάρχουν κάτι ζωές εκεί έξω πολύ πιο όμορφες, που δε έχουν τον ήλιο ανάγκη, που μυρίζουν ίσως και βροχή, που ίσως και να ταξιδέψεις και πολύ. Μα αν δε ξέρεις το που πας, αν δεν είναι σημαντικό το εκεί, γιατί να κάνεις γαμημένα χιλιόμετρα μωρό μου για το τίποτα. Ποιο ταξίδι. Το ταξίδι είναι απλά το μέσο, εγώ έχω βλέψεις για το εκεί. Αν δεν υπήρχε το εκεί δε θα σηκωνόμουν ποτέ από το κρεβάτι μου, από τη βολή μου, από το σπίτι μου για να ταξιδέψω. Δεν αντέχονται Λαιστρυγόνες ούτε και Κύκλωπες ψυχή μου αν δεν αξίζει το εκεί όπου θα φτάσεις. Κι αν βρεις εκεί που θα πας καινούργιους Κύκλωπες και Λαιστρυγόνες; Υπάρχει περίπτωση να μας δίδαξαν λάθος, και είναι μαρτυρικά ανώφελο, ότι...χάσαμε ζωή τόση που δε θα αναπληρωθεί ποτέ. Από ένα φθηνό ''υπάρχουν και χειρότερα''. 

  

Ποιος άλλαξε το κόσμο κοιτώντας πως υπάρχουν και χειρότερα γαμώτο. Κανείς. Αυτοί οι μελλοντικοί, αυτοί οι λίγοι, οι τωρινοί, έχουν βλέψεις για το κόσμο τους όχι για να τον αφήσουν ίδιο επειδή υπάρχουν και χειρότερα αλλά επειδή ρε φίλε έχουν γούστο στα ακριβά πράγματα, στα ωραία, στα ελεύθερα, τα όμορφα. Σε κούρασα το ξέρω. Μα δε με νοιάζει. Γιατί πολλοί μεγαλώσαμε με το υπάρχουν και χειρότερα και δε το αντέχει η ψυχή μου ρε φίλε. Άστο το ταξίδι, ακούς, άμα κοιτάξεις μονάχα το ταξίδι θα χαθείς. Θα περιφέρεσαι, δεν έχει νόημα να περιφέρεσαι, έχει νόημα να φτάσεις σημαδεμένος από το ταξίδι σου στο προορισμό. Μα στο προορισμό. Ο προορισμός που λες είναι ένα κεφάλαιο που θες δε θες, θες δε θες είναι κάτι μεγάλο. Είναι κάτι άλλο. 

Ο προορισμός μου πια για μένα, είσαι εσύ.... 

Κάποιον, που θα φοβάται μη μας χάσει...

Όλα τα άλλα μπορεί και να φαίνονται περιττά. Ή μάλλον όχι. Είναι και θα είναι για πάντα περιττά. Ανεπαρκή. Μη απαραίτητα. Άχρηστα. Καθόλου σημαντικά.
  Γιατί όταν ένας άντρας ξέρει να διεκδικεί μια γυναίκα με το σωστό τρόπο. Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία γι αυτήν.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Από την Αρχαία Ελλάδα. Την ιστορία εκείνη με τον Πάρη την Ελένη και τον Μενέλαο. Πόσος κόσμος χάθηκε για τα μάτια μιας γυναίκας; Στρατιές ολόκληρες πολέμησαν για εκείνη και ας ήταν άλλος ο λόγος του Τρωικού. Πόσο αίμα χύθηκε εξαιτίας μιας ωραίας Ελένης; Και πόσες προσπάθειες γίνονται τώρα για να κερδηθεί μια γυναίκα σωστή. Κυρία με το κεφάλι ψηλά; Καμία. Καμία απολύτως οι μεν είναι με εκείνους τους δε που πραγματικά δε θα έπρεπε να είναι. Και οι άλλοι, είναι μαζί με εκείνους τους άλλους που στη πραγματικότητα δε δίνουν τίποτα.

Γυναικείο το λάθος. Το φταίξιμο όμως αντρική υπόθεση. Και αυτός που πληρώνει τα ξοφλημένα στο τέλος δεν είναι εκείνος που πραγματικά φταίει.
  Δε θέλουμε τίποτα άλλο από έναν άντρα που φοβάται να μη μας χάσει. Έναν άντρα που ξέρει πως να διεκδικήσει μια γυναίκα σωστή και δε συμβιβάζεται με κοριτσάκια της μιας νύχτας. Για εκείνον τον έναν ζούμε. Που δε θα μας αφήσει να αναρωτιόμαστε αν ή αν δεν είμαστε σημαντικές ή απαραίτητες για εκείνον. Που δε θα δειλιάζει στην têt a têt επαφή.
Που ένα μήνυμα μέσω κινητού ή instagram ή Facebook δε θα του αρκεί. Που θα έχει το μυαλό του σε εσένα είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και στο ενδιάμεσο δε θα μπαίνει καμία άλλη να σου κλέψει τη θέση σε αυτό.
Που θα χάνει τον ύπνο του τα βράδια και χωρίς καληνύχτα δε θα αντέχει να σε αφήσει.       Εκείνος που θα σε παρουσιάζει στους φίλους του και θα χαίρεται για την επιλογή του, θα χαίρεται για αυτήν και δεύτερη γνώμη δε θα περνάει από κανέναν για το πρόσωπο σου.     Εκείνον τον άντρα που θα πονάνε τα μέσα του για μας.
Εκείνος που θα τρέμει με τον ίδιο τρόπο όπως θα τρέμουμε και εμείς για εκείνον. Που δε θα φλερτάρει από απόσταση και θα έχει τα κότσια να έρθει να σου μιλήσει εκείνη τη στιγμή.
  Μόνο για εκείνους αξίζει να υπάρχουμε. Για εκείνους τους σωστούς τους κύριους.
Το ότι μερικοί φοράνε παντελόνια εμένα προσωπικά δε μου λέει τίποτα. Ένα παντελόνι δε θα με κάνει να σε θεωρήσω άντρα. Ένα παντελόνι δε σε κάνει απαραίτητα άντρα.
  Από παιδάκια χορτάσαμε. Και όχι, δεν αναφέρομαι σε εκείνα που το υποκοριστικό μπαίνει σύμφωνα με την ηλικία τους. Αλλά σε όλους αυτούς που κρύφτηκαν πίσω από ψεύτικα βλέμματα, από αέρινες σιωπές. Σε εκείνους που αντί να μιλήσουν ψιθύρισαν. Ψιθύρισαν για να μην ακουστούν.
Να βρείτε εκείνον που δε φοβάται και δε θα ντρέπεται να φωνάξει σε όλο το κόσμο ότι σας αγαπά.

Άντρα δε σε κάνει το φύλλο σου. Παρά μονάχα η συμπεριφορά σου. Η ηλικία είναι αριθμός, ξεχνιέται, μα όλα εκείνα που έπρεπε να κάνεις και δεν έκανες θα μένουν πάντα στη μνήμη κολλημένα.
Να διαλέξετε εκείνον τον έναν που δε θα κλαίγεται επειδή τον πόνεσαν. Αλλά με αξιοπρέπεια θα δέχεται την αξία που είχε για εκείνον ότι αγάπησε και τον πόνεσε.
  Κάποιον που θα ανησυχεί μήπως δεν είστε καλά και θα παλεύει να σας κάνει να χαμογελάσετε. Για εκείνον που θα κλαίει για ότι του γρατζούνισε τη καρδιά και δε θα σκουπίζει τα δάκρυα του γρήγορα, γρήγορα, μη και χαρακτηριστεί ως φλώρος.
  Οι άντρες οι βαρύ και ασήκωτοι δε θα διανύσουν ποτέ χιλιόμετρα για σένα. Η εικόνα τους και το αντριλίκι τους θα έχουν το πρώτο και το κύριο λόγο στη ζωή τους.
  Να βρείτε εκείνον που τα χέρια του θα του είναι χρήσιμα μονάχα για να φάει, να σας αγκαλιάσει και να σας κρατήσει κοντά του. Από τους άλλους χόρτασε η ψυχή μας.
Για εκείνους τους κάποιους λέω. Για εκείνους που νομίζουν πως αν σηκώσουν το χέρι τους πάνω σου τον κάνουν απαραίτητα και άντρα.
Για εκείνους τους δήθεν προστατευτικούς, μα στην πραγματικότητα θα είναι κτητικοί, ζηλιάρηδες. Εκείνοι που θα σου στερούν τον αέρα και θα σε κάνουν να δεινοπαθείς με την παρουσία τους. Εκείνοι που δε θέλουν να σε γνωρίσουν στους φίλους σου μήπως και τον κοροϊδέψουν. Που σε κρύβει από παντού. Που δεν έμαθαν τι πάει να πει πόνος και όταν τον γνωρίζουν καταλογίζουν όλο το γυναικείο πληθυσμό ίδιο και απαράλλαχτο.
   

Για εκείνους τους δήθεν άντρες. Μη σπαταλάτε το χρόνο σας. Κάποιος εκεί έξω περιμένει να σας κάνει τις πιο ευτυχισμένες γυναίκες του κόσμου. Γιατί να βιαστείτε με τα αντράκια των social. Ποιος ο λόγος να χαραμίσετε τις νύχτες με εκείνους που δε ξέρουν τι θα πει ανθρώπινη επαφή, τόλμη στις κινήσεις, δύναμη ψυχής για το παραπάνω.
Για εκείνους τους σημαντικούς να ζείτε. Για εκείνους που η εξωτερική σας εμφάνισή δε θα το νοιάζει. Που είτε σας δει με τις πιτζάμες είτε με φόρεμα και τακούνια θα του κάνει το ίδιο. Εκείνους να ψάχνετε. Που ενώ δε θα έχουν τίποτα θα σας προσφέρουν τα πάντα.
Μέχρι τότε γιατί να αναλωθείτε με κάθε περαστικό που θέλει να μαγαρίσει τη ψυχή σας; Γιατί να σταματάτε για εκείνους τους "λίγους", γιατί να συμβιβαστείτε με παιδάκια ενώ σας αξίζουν άντρες, σωστοί κύριοι. Εκείνους να αναζητάτε, για εκείνους ναι. Αξίζει να ξενυχτάτε. 

   Μέχρι τότε να αγαπάτε τον εαυτό σας περισσότερο από τον οποιοδήποτε άλλο. Και όχι, αυτό δε λέγεται ναρκισσισμός. Λέγεται αξιοπρέπεια. Δε σας ζητάω να γίνεται ωραιοπαθείς, μα τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο να τον έχετε εσείς μέχρι να...
Τίποτα άλλο δεν αξίζει. Με τα ψίχουλα μονάχα τα πουλιά χορταίνουν. Και αυτό ζήτημα. Όσο πιο ψηλά ποντάρεις τόσο πιο ψηλά θα φτάσεις. Και αυτή είναι μια συμβουλή ζωής από κάποια που έμαθε πως στους συμβιβασμούς η ψυχή κρυώνει. Μια συμβουλή καρδιάς από εκείνη που αν και αργά κατάλαβε πως αξίζει πολλά περισσότερα από όσα νόμιζε.

Λίγοι και καλοί

Είναι εκείνοι οι...οι κάποιοι. Εκείνοι που από το τίποτα ξαφνικά γίνονται τα πάντα. Χωρίς να ζητήσουν. Χωρίς να διεκδικήσουν μια θέση στο πλευρό σου. Σαν υποχθόνιοι, σαν κλέφτες. Μπαίνουν στη ζωή σου με τρόπο που, σίγουρα δε σηκώνει αντιρρήσεις. Δεύτερες σκέψεις. Ρήσεις.
Ήρθαν και είπαν με τρόπο παιδικό.

"Κοίτα με. Εγώ εδώ είμαι. Και θα κάτσω εδώ ότι και αν γίνει"

Λίγοι. Πολλοί λίγοι. Λίγοι και καλοί. Δύο τρεις κολλητοί, δύο τρεις καλοί φίλοι. Που δεν έχετε μαζί τους ούτε παρελθόν, ούτε περασμένα. Δε τους κρατάτε κακία για το πριν. Γιατί πολύ απλά δεν έχετε ιδέα για αυτό. Μονάχα μέλλον. Είναι ωραία τελικά η λέξη αυτή, μαγική, ιδεώδες. Σημαίνει δύναμη η πράξη σου να κοιτάς το μέλλον με μάτια κλειστά και καρδιά ανοιχτή σε ένα βυθό γεμάτο υποσχέσεις. 
Και ας μην έχεις ιδέα για το μετά. Και ας αγνοείς αν το αύριο θα σε βρει ζωντανό ή πεθαμένο. Γιατί έτσι είναι ο άνθρωπος. Κοιτά μπροστά και να αγνοεί το πίσω. Φαντάζεται χρόνια μετά τη ζωή του και ας μην έχει προγραμματίσει καλά το τι θα κάνει τα επόμενα λεπτά.
Μετά πάλι είναι και το παρόν. Το παρόν που άθελα τους το γεμίζουν με στιγμές. Στιγμές τόσο μοναδικά αναπόσπαστες. Στιγμές που μένουν ανεξίτηλες μέσα στον ψυχικό σου κόσμο λες και γράφτηκαν με μελάνι μαύρο που δεν έχει σκοπό να κάνει βήμα από κει που κάποιοι θαρραλέοι περαστικοί αποφάσισαν με δύναμη και σθένος να αφήσουν. Σαν υπογραφή, σαν αποτύπωμα, σαν σημαδάκι με το οποίο μπορείς και ξεχωρίζεις τα σημαντικά από τα ασήμαντα που υπάρχουν και δεσπόζουν ανενόχλητα στη πορεία σου. Στο δρόμο που μέρα με τη μέρα χαράζεις λίγο λίγο.
Εκείνοι οι λίγοι. Οι δύο τρεις. Που μπορεί να σε βρίσουν, να σου φωνάξουν, να σου πουν εκείνη τη φράση την χαρακτηριστική 'στα λεγα εγώ' και να σε μουτζώσουν για τα επαναλαμβανόμενα λάθη σου. Μα ύστερα είναι σίγουρο πως θα σε πάρουν αγκαλιά, θα σε σφίξουν μέσα τους και θα σε γεμίσουν φιλιά. Από εκείνα τα εφηβικά, της νιότης σου, που όσο και αν αυτή με το καιρό φεύγει εκείνα μένουν εκεί κολλημένα. Κάπου κοντά στην αριστερή πλευρά του στήθους σου. Φωλιασμένα και ζεστά για να σου δίνουν δύναμη και φως στις κρύες μέρες του χειμώνα.
Λίγοι και καλοί. 
Με εκείνους που μπορείς και λες τα πάντα, που κάνετε χαβαλέ οπότε να ναι. Πλάκες ένα σωρό. Ανταλλάσσεται απόψεις τόσες διαφορετικές και παράλληλα τόσο ίδιες. Με εκείνους που αράζετε για καφέ σε κάποια καφετέρια χωρίς να σας απασχολεί το επόμενο μάθημα στο Πανεπιστήμιο. Που χαλαρώνετε σε κάποιο δικό σας μέρος, που ορίζεται μονάχα εσείς, με θέα πανοραμική τις νύχτες, ανοίγοντας θέματα περί ανέμων και υδάτων, από πολιτικής άποψης μέχρι και το τι καιρό θα κάνει αύριο. 
Και όλα αυτά γιατί ανήκετε στο δικό σας κόσμο. Στο δικό σας ροζ συννεφάκι μέσα στο οποίο ότι και αν σας απασχολεί το λύνετε με ένα απλό νεύμα ή με την ολιγόλεπτη σιωπή ανάμεσα σας. Και ύστερα προχωράτε παρακάτω.
Εκείνοι οι άνθρωποι λοιπόν που γίνονται τόσο σημαντικοί σε δευτερόλεπτα, απαραίτητοι θα έλεγε κανείς ίσως καλύτερα και δε μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτούς. Με αυτούς που φαντάζεσαι πως όσα χρόνια και αν περάσουν θα είστε μαζί, θα γεράσετε μαζί. Στις πιο πρωταγωνιστικές στιγμές σας θα βρίσκονται οι πρώτοι θεατές στα μπροστινά καθίσματα του θιάσου για να σας χειροκροτήσουν. Είναι και εκείνοι που γίνονται οικογένεια μέσα σε δευτερόλεπτα, χωρίς να σας ενώνουν δεσμοί αίματος συγκεκριμένα ή οικογενειακές φιλίες παλαιότερων χρόνων. Εκείνοι οι εξ αγχιστείας συγγενείς που όσο περισσότερο αδιάκριτοι και αν είναι από τους αίματος σε πειράζει πάντα λιγότερο από ότι θα πρεπε. Γιατί η οικειότητα σας περνάει σε ένα στάδιο στο οποίο ο ιδιωτικός χώρος χάνεται ή καλύτερα δε χρειάζεται πια.
Από κλειστός, εσωστρεφής άνθρωπος γίνεσαι ένα βιβλίο ανοιχτό διπλής όψης χωρίς μυστικά και ώρες αγωνίας για την εξέλιξη μιας ιστορίας με προφανές τέλος.
Όχι. Δε τιμούν όλοι οι άνθρωποι τη λέξη αυτή την ιερή. Τη λέξη της φιλίας. Κάποιοι είναι πολύ λίγοι, ελάχιστοι θα έλεγε κανείς μπροστά στην μεγαλειότητα της ψυχής σου. Ο τι και αν τους δώσεις ποτέ δε θα τους είναι αρκετό και πάντα θα ζητάνε το μέγιστο του παραπάνω εαυτού σου. 
Αλλά επειδή οποίος δε ζητάει τίποτα αξίζει τα πάντα το τι θα δώσεις και τι θα κρατήσεις για τους μεν και τους είναι τόσο γνωστό. 
Καλύτερα όσο γίνεται εκείνοι οι πλεονέκτες να μένουν προσκολλημένοι στο παρελθόν μας, ώστε το παρόν και το μέλλον μας να είναι δωρισμένο σε εκείνους, τους κάποιους, που με τα λίγα νιώθουν επάρκεια, μέγιστη επάρκεια και ας μην έχουν τίποτα άλλο εκτός από ένα κομμάτι της αμόλυντης ψυχής σου.

Στα προάστια του έρωτα

 
 Στον έρωτα. Με κάθε δύναμη με κάθε άποψη. Στον έρωτα που κάθε έννοια του φαντάζει τόσο μα τόσο μακάβρια. Σε εκείνον που πιστεύει στο αύριο. Εκείνος που σε κάνει να ελπίζεις για το αύριο.
  Στο αύριο λοιπόν. Ας πιούμε εκεί. Στο αύριο του έρωτα που συνορεύει κάπου εκεί, στης λογικής το τώρα. Βάλτε κόκκινο κρασί σε ποτήρι ψηλό και πιείτε στην υγεία του. Μεθύστε για εκείνον, γι' αυτόν που υπομονετικά περιμένει την επόμενη σας κίνηση για να τη βουτήξει μες τα δύσκολα, στην απελπισία.
Σε εκείνον τον παράλογο, τον ξύπνιο, τον χαζό, τον τρέλα ανυπότακτο σε κάθε λογικής αντίληψη. Στον ταξιδιάρη Θεό, θνητό ή ημίθεο. Που περνάει από παντού και δεν αφήνει ούτε τόσο δα κόκκο μαγείας. Γιατί είναι η μαγεία. Είναι κατάρα και ευχή την ίδια ώρα. Πόνος και αναλγητικό την ίδια στιγμή. Και από σύνορα δε γνωρίζει ούτε λεπτό. Ξεκινάει από το Βορρά γυρνάει γύρω από το Νότο, στην Ανατολή κάνει μια στάση και καταλήγει Δυτικά.
Δεν έχει συγκεκριμένο προάστιο ο έρωτας. Κάνει συνέχεια στάσεις μα δε καταλήγει πουθενά. Αράζει μα δε κάθεται. Είναι περαστικός από κάθε λιμάνι χωρίς να έχει σημείο προορισμού να πάει. Είναι Οδυσσέας που η Πηνελόπη τον εγκατέλειψε και η Ιθάκη του τον πρόδωσε. Είναι εκδικητικός και προκαλεί καταστροφές. Ανακαλεί το παρελθόν του και προκαλεί δεινά που εκείνος μέσα από εκείνα άλλαξε.
Δεν τον πιάνεις φίλο τον έρωτα γιατί μπορεί να γίνει ο χειρότερος σου εχθρός. Μόνο αν έχεις τα κότσια να επιβιώσεις από τα δεινά του όπως έκανε και εκείνος κάποτε ίσως σε αφήσει να πιάσεις στεριά. Μέχρι τότε πρέπει να μάθεις τι θα πει θαλασσοδέρνομαι σε κύματα ερμητικά. Σε βαθιά νερά,κοντά σε βράχια.
Τα προάστια του έρωτα ορίζονται κάπου κοντά στη κόλαση μα ένα βήμα κοντά στο παράδεισο. Είναι η επιλογή η δική σου που σε αφήνει δέσμιο στο σκοτάδι της βλέποντας ένα αχνό φως από τη γη του παραδείσου.
Είναι τα προάστια εκείνα που δεν ορίζονται ποτέ. Είναι άβυσσος ο έρωτας μη το ψάχνεις. Νοητές γραμμές πάνω σε ένα καμβά λευκό. Και θέλει χρώμα, ζητά να τον βάψεις με χρώματα τόσο έντονα. Να βουτήξεις την ψυχή σου μέσα του για να βγει ουράνιο τόξο. Εκτροχιασμένο παιδί από κάθε ευθυγραμμισμένο δρόμο λογικής, σωστής πορείας. Περνάει με κόκκινο κάθε φανάρι με ανεβασμένη την αδρεναλίνη και με μιας η παραβατικότητα του φτάνει στα ύψη.
  Είναι η αρχή, η μέση και το τέλος κάθε ιστορίας με φινάλε grand. Ηθοποιούς κομπάρσους καθώς μονάχα αυτός είναι ο πρωταγωνιστής. Και το χειροκρότημα τελικώς το παίρνει μόνο εκείνος. Ως σκηνοθέτης, ως σκηνογράφος, ως ο καλύτερος υποκριτής στο δικό του σενάριο.
   Δεν γνωρίζει από προάστια ο έρωτας. Δε λογαριάζει κοινωνικές τάξεις, εθνικότητες, θρησκείες. Πηγαίνει κόντρα σε κάθε κατεστημένο, κώδικα, νόμο. Είναι παραβάτης, καθόλου νομοταγής και ποτέ δεν απορροφάται από το σύνολο. Μόνος του. Για να ορίζει και να ορίζεται. Για να ελέγχει και να ελέγχεται. Για να διαλέγει και να διαλέγεται. Δράση-Αντίδραση. Πήξη-Τήξη. Τριβή-Αδράνεια. Πολλαπλασιασμός-Διαίρεση. Και κατά εξ ακολουθία. Φυσική, Χημεία, Μαθηματικά. Τίποτα περισσότερο από το τίποτα και τίποτα λιγότερο από τα πάντα.
Αυτά είναι τα προάστια του έρωτα. Για διαβάτες ζόρικους, σκληρούς, με υπομονή και επιμονή να καταφέρουν τα πάντα. Δεν είναι για δειλούς, αυτούς τους καταστρέφει με γιατί και αν, δε τους ακουμπάει καν.
Γίνε λοιπόν και εσύ οπαδός του είναι αξίωμα, τιμή κάτι σαν θησαυρό ανεκτίμητο για μια ζωή.